Ψυχραιμία

Τελικά ο εαυτός μου καταφέρνει να με εκπλήσει κάθε φορά .Είναι φορές που διατηρείς τόσο καλά την ψυχραιμία σου για καταστάσεις που, ενώ οταν τις σκεφτόσουν σαν ενδεχόμενο απλά θεωρούσες οτι θα κατέρρεες , όταν τις ζεις και γνωρίζοντας οτι δεν υπάρχει καποιος να σε μαζέψει απλά τις βιώνεις και τις αποδέχεσε.Ισως και να τις αντιμετωπίζεις αλλά αυτό μαλλον εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία του καθενός.Το να δραματοποιείς τα γεγονότα δεν λύνεις το πρόβλημα , ισως να το διαιωνίζεις . Και ίσως να σου αρέσει η διαιώνιση των προβλημάτων σου , γιατί ξέρεις οτι αυτό προκαλεί λύπη , ενδιαφερον ή όχι πάντα καλοπροαίρετο ( αλλά τι σημασία έχει ). Αρκεί κάποιος να έχει στραμμένη πάνω του την προσοχή σου .Και σου αρέσει αυτό . Κατα βάθος σου αρέσει να είναι στραμμένη η προσοχή των άλλων πάνω σου . Ποιος θέλει να είναι αδιάφορος για τους τρίτους αλλωστε ; Το θέμα είναι οτι πρέπει να σταθείς στα πόδια σου γιατι καταβάθος δεν θέλεις το πρόσκαιρο ενδιαφέρον των άλλων λογω λύπης η περιέργειας ... Οπότε ψυχραιμία λοιπόν δεν υπάρχει εναλλακτική